නිවන සොයාගෙන හිමාලයට යන රජිනි කාන්ත්

ඇත්තටම රජිනි කාන්ත් කියන්නේ මුළු ලෝකයක්ම තම රංගන කෞශල්‍යයන් වසඟයයට ගත් රංගවේදියෙක්.

සැකෙවින්ම ලොව පුරා විසිරී සිටින   කෝටි ගණනක රසිකාගාරයක ආදරය දිනාගත්  අමුතුම සුපිරිම  තරුවක්… 

දන්නවනෙ ජේලර් -02 එක්ක එයා සිනමාවම හොල්ලපු හෙල්ලිල්ල...

 ඒත් රජිනි කාන්ත් ගැන කවුරුත් නොදන්න කතාවක් ලියවෙන්නේ මෙන්න මේ විදිහට.

ඔබ දන්නවාද රජිනි කාන්ත් කියන්නේ  හිමාලයේ නිහඬ පරිසරය සොයාගෙන යන, භාවනාව සහ ආධ්‍යාත්මිකත්වය සමඟ බැඳුණු  ගමනක් යන කෙනෙක් .

 නමුත් සිනමා තිරයේ වීරයෙක් විදිහට අපි දකින මේ මිනිසා, තමන්ගේ පෞද්ගලික ජීවිතයේදී ආධ්‍යාත්මිකත්වයටත් විශේෂ ස්ථානයක් ලබා දෙන කෙනෙක් බව බොහෝ දෙනෙක් දන්නවා. විශේෂයෙන්ම මහාඅවතාර බාබාජි කෙරෙහි ඔහු තුළ තිබෙන භක්තිය, Autobiography of a Yogi නමැති ප්‍රසිද්ධ ආධ්‍යාත්මික කෘතිය සමඟ ඇති සම්බන්ධය සහ ඔහුගේ හිමාලය සංචාර ගැන කතා කරන විට අපට හමුවන්නේ සාමාන්‍ය සිනමා කතාවකට වඩා වෙනස් කතාවක්.

ජනප්‍රියත්වය, මුදල්, කීර්තිය සහ මිලියන ගණනක රසිකයන්ගේ ආදරය තිබෙන කෙනෙක් ඇයි නැවත නැවතත් නිහඬ පරිසරයක් සොයාගෙන යන්නේ?

 මහාඅවතාර බාබාජි කියන්නේ කවුද?

 රාජිනිකාන්ත්ගේ ජීවිතයට ඒ නාමය සමීප වුණේ කොහොමද? ඒ වගේම, ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික විශ්වාසයන් Baba චිත්‍රපටය වැනි නිර්මාණයකට බලපෑවේ කොහොමද? අද අපි මේ කතාව දිහා බලමු. මෙහිදී අපි ආධ්‍යාත්මික සම්ප්‍රදායන්ට ගරු කරන අතරම, වාර්තාගත කරුණු සහ පෞද්ගලික විශ්වාස අතර වෙනසත් තේරුම්ගනිමු.

මහාඅවතාර බාබාජි කියන්නේ කවුද ? 

මහාඅවතාර බාබාජි ගැන දැනගන්න කලින්, ඔහු ලෝකයේ බොහෝ ආධ්‍යාත්මික සොයන්නන් අතර ප්‍රසිද්ධ වුණේ කොහොමද කියන කාරණය තේරුම්ගන්න ඕනෑ. ඉන්දියානු යෝග සම්ප්‍රදායන් තුළ බාබාජි කියන්නේ විශේෂ ගෞරවයකින් සලකන ආධ්‍යාත්මික ගුරුවරයෙක්. ඔහු ගැන ලෝකයේ බොහෝ දෙනෙක් දැනගත්තේ පරමහංස යෝගානන්ද විසින් රචනා කරන ලද Autobiography of a Yogi නමැති කෘතිය හරහායි. මේ පොත මුලින්ම ප්‍රකාශයට පත් වුණේ 1946 වසරේදීයි. යෝගය, භාවනාව, ගුරුවරයෙකුගේ මඟපෙන්වීම සහ මිනිසාගේ අභ්‍යන්තර හැකියාවන් ගැන ලියවුණු මේ කෘතිය පසුව ලෝකයේ විවිධ රටවල පාඨකයන් අතර විශාල ජනප්‍රියත්වයක් ලබාගත්තා.

යෝගානන්දගේ කෘතිය තුළ බාබාජි විස්තර කරන්නේ ක්‍රියා යෝග සම්ප්‍රදායේ වැදගත් ගුරුවරයෙකු ලෙසයි. ඒ සම්ප්‍රදායට අනුව බාබාජි, ලහිරි මහාසයා වැනි ගුරුවරුන් හරහා ක්‍රියා යෝගය නැවත ලෝකයට හඳුන්වා දීමේදී වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කළ බව විශ්වාස කෙරෙනවා. ඇතැම් ආධ්‍යාත්මික විස්තරවල ඔහු අමරණීය යෝගියෙකු ලෙසත්, හිමාලය ආශ්‍රිතව අදටත් වැඩවසන උසස් ආධ්‍යාත්මික ගුරුවරයෙකු ලෙසත් හඳුන්වනවා. නමුත් මෙහිදී ඉතා වැදගත් දෙයක් තිබෙනවා. බාබාජිගේ ජීවිතය පිළිබඳව තහවුරු කළ හැකි ඓතිහාසික ලේඛන ඉතා සීමිතයි.

එහෙම වුණත්, බාබාජි කියන්නේ බොහෝ දෙනෙක්ට භාවනාව, ආධ්‍යාත්මික විනය සහ අභ්‍යන්තර අවබෝධය සොයා යෑමට ආශ්වාදයක් ලබා දෙන නාමයක්. කෙනෙකුට ආධ්‍යාත්මික ගුරුවරයෙකුගේ ජීවිත කතාවක් කියවීමෙන් තමන්ගේ ජීවිතය ගැන අලුත් ආකාරයකින් සිතන්න පටන්ගන්න පුළුවන්. තවත් කෙනෙකුට ඒ කතාව තමන්ගේ විශ්වාසයන් ශක්තිමත් කරගැනීමට උපකාරී වෙන්න පුළුවන්. මේ ආකාරයෙන් බලන විට, බාබාජි පිළිබඳ විශ්වාසය රාජිනිකාන්ත්ගේ ජීවිතයට සමීප වූ ආකාරය තේරුම්ගැනීම වඩාත් රසවත් වෙනවා.

1978දී දුටු පොතක්… වසර ගණනාවකට පසුව ජීවිතයට සමීප වූ ආධ්‍යාත්මික ගමනක්.

රාජිනිකාන්ත්ගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය ගැන කතා කරන විට අපට හමුවන වැදගත්ම සිදුවීමක් තමයි Autobiography of a Yogi පොත සමඟ ඔහු ඇති කරගත් සම්බන්ධය. ඔහු ප්‍රසිද්ධියේ විස්තර කර ඇති ආකාරයට, 1978 වසරේදී ගුවන් තොටුපළක පොත් අලෙවිසැලකදී ඔහුට මේ පොත මුලින්ම දැකගන්න ලැබුණා. පොත දුටු විට එය ගැන විශේෂ උනන්දුවක් ඇති වූ බව ඔහු පවසා තිබෙනවා. නමුත් ඒ කාලයේ ඉංග්‍රීසි භාෂාව කියවීමේ අපහසුතා තිබූ නිසා, පොත මිලදී ගත්තත් එය කියවීමට ඔහුට හැකි වුණේ නැහැ. මේ විස්තරය අපට කියන්නේ, යම් දෙයක් ගැන උනන්දුවක් ඇති වීම සහ ඒ දෙය සැබෑවටම තේරුම්ගැනීමට අවස්ථාව ලැබීම අතර සමහර විට වසර ගණනාවක පරතරයක් තිබෙන්න පුළුවන් බවයි.

වසර ගණනාවකට පසුව, 1999 වසරේදී Padaiyappa චිත්‍රපටය සාර්ථක වීමෙන් අනතුරුව, රාජිනිකාන්ත් සිනමා ජීවිතයෙන් විශ්‍රාම ගැනීම ගැන පවා සිතා තිබූ බවට ඔහුගේ අත්දැකීම් ඇසුරින් වාර්තා පළ වී තිබෙනවා. ඒ කාලයේ ඔහුට ආධ්‍යාත්මික මඟපෙන්වීම ලබා දුන් එස්. සච්චිදානන්ද සරස්වතී ස්වාමීන් වහන්සේ සමඟ සම්බන්ධ වීමෙන් පසුව, ඔහුට ආධ්‍යාත්මික පසුබැසීමක් සඳහා කාලය ගත කිරීමට අවස්ථාව ලැබුණු බව සඳහන් වෙනවා. එම පසුබිම තුළ ඔහු කලින් මිලදී ගෙන තිබූ Autobiography of a Yogi පොත කියවීමට අවස්ථාව ලැබුණා. පොතේ අන්තර්ගතය ඔහුට ගැඹුරු බලපෑමක් ඇති කළ බවත්, මහාඅවතාර බාබාජි ගැන ඔහුගේ උනන්දුව එතැන් සිට තවත් වැඩි වූ බවත් වාර්තා වී තිබෙනවා.

මෙහිදී අපට තේරුම්ගත හැකි දෙයක් තිබෙනවා. සමහර වෙලාවට අපේ ජීවිතයේ යම් දෙයක් ගැන උනන්දුවක් ඇති වුණත්, ඒ ගැන ගැඹුරින් සොයා බලන්න සුදුසු කාලය ලැබෙන්නේ පසුවයි. ඒ අතරතුර අපේ ජීවිතය වෙනස් වෙනවා. අපේ අත්දැකීම් වැඩි වෙනවා. අපි කලින් තේරුම් නොගත් දේවල් පසුව වෙනස් ආකාරයකින් දකින්න පටන්ගන්නවා. රාජිනිකාන්ත්ගේ කතාවේ මේ කොටස අපට පෙන්වන්නේ පොතක් කියවීම කියන්නේ අකුරු කියවීම පමණක් නොවන බවයි. සමහර පොත් අපේ ජීවිතය, අපේ අරමුණු සහ අපි ලෝකය දකින ආකාරය ගැන අලුත් ප්‍රශ්න මතු කරන්න පුළුවන්.

රාජිනිකාන්ත් එම පොත කියවීමෙන් පසුව බාබාජි පිළිබඳ තමන්ගේ පෞද්ගලික ආධ්‍යාත්මික අත්දැකීමක් විස්තර කර තිබෙනවා. පොතේ තිබූ බාබාජිගේ රුව දෙස බලා සිටියදී ආලෝකයක් විහිදෙන ආකාරයේ අත්දැකීමක් ලැබුණු බවත්, තමන්ට විශේෂ ඉරියව්වකින් සිටීමට මඟපෙන්වීමක් ලැබුණාක් මෙන් දැනුණු බවත් ඔහු පවසා ඇති බව වාර්තා වෙනවා. මේ සිදුවීම රාජිනිකාන්ත්ගේම විස්තරයක් වන අතර, එය ස්වාධීනව තහවුරු කළ ඓතිහාසික හෝ විද්‍යාත්මක සිදුවීමක් ලෙස ඉදිරිපත් කළ නොහැකියි. නමුත් ඔහු එම අත්දැකීමට ලබා දුන් පෞද්ගලික අර්ථය සහ එය ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික උනන්දුවට බලපෑ ආකාරය ගැන කතා කිරීම වැදගත්.

ලෝකයේ සුපිරි තරුවක් හිමාලය සොයාගෙන යන්නේ ඇයි ? 

රාජිනිකාන්ත්ගේ ජීවිතයේ තවත් කැපී පෙනෙන පැත්තක් තමයි හිමාලය කඳුකරය සමඟ තිබෙන සම්බන්ධය. ඔහු වසර ගණනාවක් පුරා රැකියාවෙන් සහ සිනමා වැඩකටයුතුවලින් විවේකයක් ලැබෙන අවස්ථාවලදී ඉන්දියාවේ ආධ්‍යාත්මික ස්ථානවලට ගමන් කර තිබෙනවා. රිෂිකේෂ්, බද්‍රිනාත් සහ උත්තරාඛණ්ඩ් ප්‍රාන්තයේ බාබාජිගේ ගුහාව ලෙස සැලකෙන ස්ථානය ඇතුළු ප්‍රදේශ ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික සංචාර සමඟ සම්බන්ධ වී තිබෙනවා. 2025 ඔක්තෝබර් මාසයේදීත් ඔහුගේ වාර්ෂික හිමාලය සංචාරය අතරතුර බාබාජිගේ ගුහාව ලෙස හැඳින්වෙන ස්ථානයට ගොස් එහි කාලය ගත කළ බව මාධ්‍ය වාර්තා කළා. මේවා ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය පිළිබඳව ප්‍රසිද්ධියේ වාර්තා වී ඇති සිදුවීම්.

අපි සාමාන්‍යයෙන් සාර්ථකත්වය ගැන හිතන විට මතක් වෙන්නේ මුදල්, නිවාස, වාහන, ව්‍යාපාර, ජනප්‍රියත්වය සහ සමාජ පිළිගැනීම වැනි දේවල්. ඒවා ජීවිතයට පහසුව සහ අවස්ථා ලබා දෙනවා. නමුත් ඒ සියල්ල තිබෙන පමණින් කෙනෙකුගේ සිත සම්පූර්ණයෙන්ම සන්සුන් වෙනවා කියලා සහතිකයක් නැහැ. මිනිසෙකුගේ ජීවිතයේ බාහිර පැත්ත කොතරම් සාර්ථක වුණත්, ඔහුට තමන්ගේ සිතුවිලි, බිය, සැක සහ ජීවිතයේ අරමුණ ගැන තවදුරටත් සිතන්න අවශ්‍ය වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා රාජිනිකාන්ත් වැනි ලෝක ප්‍රසිද්ධ කෙනෙකු ආධ්‍යාත්මික පරිසරයක් සොයාගෙන යෑම ගැන සිතන විට, එය හුදෙක් ජනප්‍රිය පුද්ගලයෙකුගේ අමුතු පුරුද්දක් ලෙස පමණක් බැලිය යුතු නැහැ.

හිමාලය වැනි පරිසරයක නිහඬතාවය, ස්වභාවික සුන්දරත්වය සහ නගර ජීවිතයෙන් ඈත් වීමට ලැබෙන අවස්ථාව බොහෝ දෙනෙකුට තමන් ගැන සිතන්න ඉඩ ලබා දෙනවා. කෙනෙකුට එය ආධ්‍යාත්මික අත්දැකීමක් වෙන්න පුළුවන්. තවත් කෙනෙකුට එය විවේකයක් සහ මානසික සන්සුන්කමක් ලබාගැනීමේ ක්‍රමයක් වෙන්න පුළුවන්. රාජිනිකාන්ත්ගේ සංචාරවල නිශ්චිත අභ්‍යන්තර අරමුණ ගැන අපිට ඔහු පවසන දේවල්වලින් ඔබ්බට ගිහින් නිගමනවලට එන්න බැහැ. නමුත් ඔහු දිගින් දිගටම මේ සංචාරවල නිරත වීමෙන් පෙනෙන්නේ ආධ්‍යාත්මිකත්වය ඔහුගේ ජීවිතයේ වැදගත් කොටසක් බවයි.

මෙහිදී අපිට අපේම ජීවිත ගැනත් ප්‍රශ්න කිහිපයක් අහන්න පුළුවන්. අපි දවස පුරාම වැඩ කරනවාද? අපේ පවුල, රැකියාව සහ අනාගතය වෙනුවෙන් වෙහෙසෙන අතරතුර අපේ සිත වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කරනවාද? අපි සොයන සතුට මොනවාද? අපිට අවශ්‍ය සියල්ල ලබාගත්තොත් අපි අනිවාර්යයෙන්ම සතුටින් සිටීවිද? මේ ප්‍රශ්නවලට එකම පිළිතුරක් නැහැ. නමුත් ඒවා ගැන අවංකව සිතීමෙන් අපේ ජීවිතය තේරුම්ගැනීමට අලුත් මාර්ගයක් විවෘත වෙන්න පුළුවන්.

ක්‍රියා යෝගය කියන්නේ මොකක්ද ? 

මහාඅවතාර බාබාජි ගැන කතා කරන විට ක්‍රියා යෝගය ගැනත් සඳහන් කළ යුතුයි. ක්‍රියා යෝගය කියන්නේ ඉන්දියානු යෝග සම්ප්‍රදායන් තුළ පවතින භාවනා සහ අභ්‍යන්තර පුහුණු ක්‍රමවලට සම්බන්ධ සම්ප්‍රදායක්. එහි විවිධ ඉගැන්වීම් අනුව හුස්ම ගැන අවධානය යොමු කිරීම, සිත එකඟ කරගැනීම සහ ආධ්‍යාත්මික අවබෝධය වර්ධනය කිරීම වැනි කරුණු වැදගත් වෙනවා. මේ සම්ප්‍රදායේ ඇතැම් ක්‍රම විශේෂ මඟපෙන්වීමක් යටතේ ඉගෙනගන්නා අතර, එය හුදෙක් අන්තර්ජාලයේ දැකගන්නා කෙටි ව්‍යායාමයක් හෝ හුස්ම පාලනය කිරීමක් පමණක් ලෙස සරල කළ නොහැකියි.

රාජිනිකාන්ත්ගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය පිළිබඳ වාර්තාවල ක්‍රියා යෝගය සමඟ ඔහුගේ සම්බන්ධය ගැන සඳහන් වෙනවා. ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික උනන්දුව තේරුම්ගැනීමට මේ සම්බන්ධය වැදගත් වන්නේ, එය හුදෙක් පූජනීය පුද්ගලයෙකු කෙරෙහි ඇති භක්තියක් පමණක් නොව, යම් පුහුණුවක් සහිත ආධ්‍යාත්මික මාර්ගයක් සමඟත් බැඳී ඇති බව පෙන්වන නිසයි. නමුත් ඔහුගේ පෞද්ගලික පුහුණුව පිළිබඳ සියලු විස්තර අපි දන්නවා කියලා කියන්න බැහැ. ඒ නිසා ඔහු කරන සෑම භාවනා ක්‍රමයක් ගැනම නිශ්චිත ප්‍රකාශ කිරීම වෙනුවට, ක්‍රියා යෝග සම්ප්‍රදාය ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතයේ වැදගත් අංගයක් ලෙස සඳහන් කිරීම වඩාත් නිවැරදියි.

අපේ දෛනික ජීවිතයට මේ සංකල්පයෙන් ගත හැකි අදහසක් තිබෙනවා. භාවනාව කියන්නේ අසාමාන්‍ය අත්දැකීමක් ලබාගැනීමට පමණක් කරන දෙයක් නොවෙයි. අපේ සිතුවිලි හඳුනාගැනීම, සිත වෙනතකට යන විට එය නැවත අවධානයට ගෙන ඒම සහ හැඟීම් ඇතිවන විට ඒවා ගැන දැනුවත්ව සිටීමට පුරුදු වීමත් භාවනාවේ වැදගත් කොටස් විය හැකියි. ඒ සඳහා නිරන්තර පුහුණුවක් සහ ඉවසීමක් අවශ්‍ය වෙනවා. පළමු දිනයේම සිත සම්පූර්ණයෙන් නිශ්චල කරගන්න බැරි වුණා කියලා කෙනෙකු අසාර්ථක වන්නේ නැහැ. සිත වෙනතකට යන බව හඳුනාගෙන නැවත අවධානය යොමු කිරීමත් එම පුහුණුවේම කොටසක්.

කෙසේ වෙතත්, භාවනාවෙන් සෑම ජීවන ගැටලුවක්ම විසඳෙනවා කියලා හෝ සෑම කෙනෙකුටම එකම ප්‍රතිඵල ලැබෙනවා කියලා කියන්න බැහැ. එය පුද්ගලයාගේ අත්දැකීම්, පුහුණු ක්‍රමය සහ පෞද්ගලික තත්ත්වය අනුව වෙනස් වෙන්න පුළුවන්. නමුත් නිසි මඟපෙන්වීමක් යටතේ භාවනා පුරුදු කිරීමෙන් තමන්ගේ සිත ගැන අවධානය වර්ධනය කරගැනීමට අවස්ථාවක් ලැබෙන්න පුළුවන්. රාජිනිකාන්ත්ගේ කතාව අපට සිහිපත් කරන්නේ, අභ්‍යන්තර වර්ධනය ගැන උනන්දුවක් තිබීමත් එය වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කිරීමත් ජීවිතයේ වැදගත් කොටසක් විය හැකි බවයි.

2002 වසරේ ‘Baba’ චිත්‍රපටය: ආධ්‍යාත්මික අදහස් සිනමාවට ගෙන ආ හැටි .

රාජිනිකාන්ත්ගේ ආධ්‍යාත්මික උනන්දුව ගැන කතා කරන විට 2002 වසරේ තිරගත වූ Baba චිත්‍රපටය අමතක කරන්න බැහැ. මේ චිත්‍රපටයේ රාජිනිකාන්ත් ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑවා පමණක් නොව, කතාව සහ නිෂ්පාදනය සමඟත් සම්බන්ධ වුණා. චිත්‍රපටයේ කතාව තුළ හිමාලයේ ආධ්‍යාත්මික ගුරුවරයෙකු වන බාබාජි, ජීවිතයේ අරමුණ, භක්තිය, ආශාවන් සහ ආධ්‍යාත්මික වර්ධනය වැනි අදහස් ඇතුළත් වෙනවා. මේ නිර්මාණය හරහා රාජිනිකාන්ත්ට බාබාජි පිළිබඳ තමන්ගේ උනන්දුව සහ ආධ්‍යාත්මික අදහස් සිනමා මාධ්‍යයෙන් ප්‍රේක්ෂකයන් වෙත ගෙන යාමට අවස්ථාවක් ලැබුණා.

චිත්‍රපටය නිකුත් වූ අවස්ථාවේදී එයට මිශ්‍ර විචාර ලැබුණු අතර, වාණිජමය වශයෙන් රාජිනිකාන්ත්ගේ අනෙකුත් ජනප්‍රිය චිත්‍රපට මට්ටමේ සාර්ථකත්වයක් ලබාගැනීමට හැකි වුණේ නැහැ. චිත්‍රපටයේ පාඩු සම්බන්ධයෙන් බෙදාහරින්නන්ට වන්දි ගෙවීමට රාජිනිකාන්ත් කටයුතු කළ බවත් වාර්තා වී තිබෙනවා. නමුත් වාණිජමය සාර්ථකත්වය සහ නිර්මාණයක පෞද්ගලික හෝ ආධ්‍යාත්මික වටිනාකම කියන්නේ වෙනස් කරුණු දෙකක්. චිත්‍රපටයක් ආදායම් අතින් අසාර්ථක වුණත්, එහි නිර්මාණකරුවාට එය ඉතා වැදගත් කෘතියක් වෙන්න පුළුවන්.

රාජිනිකාන්ත් පසුව Baba සහ Sri Raghavendra වැනි චිත්‍රපට තමන්ගේ ආත්මයට සතුටක් ලබාදුන් නිර්මාණ ලෙස විස්තර කර ඇති බව වාර්තා වෙනවා. ඒ වගේම Baba චිත්‍රපටය හරහා මහාඅවතාර බාබාජි ගැන බොහෝ දෙනෙක්ට දැනගැනීමට අවස්ථාවක් ලැබුණු බවත් ඔහු සඳහන් කර තිබෙනවා. මේ ප්‍රකාශය ඔහුගේම අදහසක් ලෙස තේරුම්ගත යුතු අතර, චිත්‍රපටය නිසා පමණක් සියලු ප්‍රේක්ෂකයන් බාබාජි ගැන දැනගත්තා කියලා නිගමනය කළ නොහැකියි. නමුත් සිනමාව හරහා ආධ්‍යාත්මික චරිතයක් සහ එයට සම්බන්ධ අදහස් විශාල ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් වෙත ගෙන යා හැකි බව නම් පැහැදිලියි.

මෙහිදී අපිට තවත් වැදගත් පාඩමක් තිබෙනවා. කෙනෙකුට තමන්ගේ ජීවිතයේ වැදගත් යැයි හැඟෙන අදහසක් තිබුණොත්, එය වෙනත් අය සමඟ බෙදාගැනීමට විවිධ මාර්ග භාවිත කරන්න පුළුවන්. කෙනෙකු පොතක් ලියනවා. තවත් කෙනෙකු වීඩියෝවක් නිර්මාණය කරනවා. තවත් කෙනෙකු චිත්‍රපටයක් හෝ කලා නිර්මාණයක් හරහා තමන්ගේ අදහස ඉදිරිපත් කරනවා. ඒ නිර්මාණය හැමෝම එකම ආකාරයෙන් පිළිගනී කියලා සහතිකයක් නැහැ. නමුත් යම් අදහසක් තමන්ට වැදගත් නම්, එය වගකීමෙන් සහ අවංකව ඉදිරිපත් කිරීමෙන් තවත් කෙනෙකුට සිතන්න අවස්ථාවක් ලබාදෙන්න පුළුවන්.

කීර්තියට වඩා වටිනා දෙයක් තිබෙනවාද ? 

දැන් අපි මේ කතාවෙන් මතු වන වැදගත්ම ප්‍රශ්නය ගැන සිතමු. ලෝකය ඉදිරියේ සාර්ථක පුද්ගලයෙක් වීම සහ තමන්ගේම සිත තේරුම්ගත් පුද්ගලයෙක් වීම එකම දෙයක්ද? අපිට හොඳ රැකියාවක් තිබෙන්න පුළුවන්. විශාල නිවසක්, හොඳ ව්‍යාපාරයක් සහ සමාජයේ පිළිගැනීමක් තිබෙන්න පුළුවන්. දහස් ගණනක් මිනිසුන් අපිට ගරු කරන්නත් පුළුවන්. නමුත් ඒ සියල්ල තිබුණත් අපේ සිතේ ඇතිවන බිය, කෝපය, ඊර්ෂ්‍යාව, අතෘප්තිය සහ නොසන්සුන්කම සමඟ කටයුතු කිරීමට අපිට හැකියාව තිබෙනවාද කියන ප්‍රශ්නය තවමත් ඉතිරි වෙනවා.

සමහර වෙලාවට අපි ජීවිතයේ සාර්ථකත්වය මනින්නේ අන් අය සමඟ සසඳලා. තවත් කෙනෙකුට තිබෙන දේවල් අපිට නැති නිසා අපි අතෘප්තිමත් වෙනවා. අපි ලබාගත් දේවල් අගය කරනවාට වඩා, තවම ලබාගන්න බැරි වූ දේවල් ගැන කල්පනා කරනවා. ඒ නිසා අපිට තිබෙන සතුට පවා නොදැනී යන්න පුළුවන්. මෙයින් අදහස් කරන්නේ මුදල්, රැකියාව හෝ බාහිර සාර්ථකත්වය වැදගත් නැහැ කියන එක නොවෙයි. ඒවා වැදගත්. නමුත් ඒවා පමණක් අපේ ජීවිතයේ සියලු ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරක් නොවන බව තේරුම්ගැනීමත් වැදගත්.

රාජිනිකාන්ත්ගේ ආධ්‍යාත්මික ගමන අපට මේ ගැන සිතන්න අවස්ථාවක් ලබා දෙනවා. ඔහුගේ පෞද්ගලික සිතුවිලි සහ අභ්‍යන්තර අත්දැකීම් සියල්ල අපි දන්නේ නැහැ. ඔහුගේ ජීවිතයේ සෑම තීරණයකටම ආධ්‍යාත්මිකත්වය බලපෑවා කියලාත් අපිට කියන්න බැහැ. නමුත් ඔහු ප්‍රසිද්ධියේ විස්තර කර ඇති භක්තිය, ආධ්‍යාත්මික පොත් කියවීම සහ හිමාලය සංචාරවලින් පෙනෙන්නේ, තමන්ගේ බාහිර වෘත්තීය ජීවිතයට අමතරව ආධ්‍යාත්මික පැත්තටත් ඔහු වැදගත්කමක් ලබා දෙන බවයි.

අපිටත් මේ අදහස අපේ ජීවිතයට ගෙන එන්න පුළුවන්. දවස අවසානයේදී මොහොතක් නතර වෙලා අපි අද කළ දේවල් ගැන සිතන්න. අපි කෙනෙකුට අනවශ්‍ය ලෙස රිදෙව්වාද? අපි කෝපයෙන් තීරණයක් ගත්තාද? අපි අපේ වගකීම් ඉටු කළාද? අපිට වැදගත් දේවල් වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කළාද? මේ ප්‍රශ්න අපෙන්ම අහන එකෙන් අපිට අපේ හැසිරීම් හඳුනාගන්න සහ වඩාත් හොඳ තීරණ ගැනීමට උත්සාහ කරන්න පුළුවන්. අභ්‍යන්තර වර්ධනය කියන්නේ එක රැයකින් සම්පූර්ණ වන දෙයක් නොවෙයි. එය දිනපතා සිදු කරන කුඩා තේරීම් සහ පුහුණුවීම් සමඟ වර්ධනය වන ගමනක්.

ගුරුවරයෙකු කෙරෙහි භක්තිය කියන්නේ මොකක්ද ? 

මහාඅවතාර බාබාජි කෙරෙහි රාජිනිකාන්ත් දක්වන භක්තිය ගැන කතා කරන විට, ගුරුවරයෙකු සහ ශිෂ්‍යයෙකු අතර ඇති සම්බන්ධය ගැනත් සිතන්න පුළුවන්. බොහෝ ආධ්‍යාත්මික සම්ප්‍රදායන් තුළ ගුරුවරයෙකු කියන්නේ දැනුම ලබා දෙන පුද්ගලයෙකු පමණක් නොවෙයි. තමන්ගේ ජීවිතය ගැන ගැඹුරින් සිතීමට, තමන්ගේ දුර්වලතා හඳුනාගැනීමට සහ යම් ආධ්‍යාත්මික මාර්ගයක් පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබාගැනීමට මඟපෙන්වීමක් ලබා දෙන පුද්ගලයෙකු ලෙසත් සැලකෙනවා. එවැනි සම්බන්ධයකදී භක්තිය, ගෞරවය සහ විශ්වාසය වැදගත් වෙන්න පුළුවන්.

නමුත් සැබෑ අවබෝධය කියන්නේ වෙනත් කෙනෙකු කියන සෑම දෙයක්ම ප්‍රශ්න නොකර පිළිගැනීම පමණක් නොවෙයි. අපි ඉගෙනගන්නා දේ ගැන සිතන්න ඕනෑ. ඒවායේ අර්ථය තේරුම්ගන්න ඕනෑ. අපේ ජීවිතයට ඒ දේවල් ගැළපෙන ආකාරය ගැනත් වගකීමෙන් කටයුතු කරන්න ඕනෑ. භක්තිය කෙනෙකුට ජීවිතයේ අර්ථයක් සහ මානසික ශක්තියක් ලබා දෙන්න පුළුවන්. ඒත් එය අපේම විචාරශීලී හැකියාව සහ පුද්ගලික වගකීම වෙනුවට යොදාගත යුතු දෙයක් නොවෙයි.

ආධ්‍යාත්මිකත්වය ගැන පොත් කියවීම, භාවනා කිරීම හෝ පූජනීය ස්ථානවලට යෑම කෙනෙකුට වැදගත් අත්දැකීම් වෙන්න පුළුවන්. නමුත් අපි ඉගෙනගත් දේ අපේ දෛනික ජීවිතයට ගෙන එන්නේ කොහොමද කියන එකත් වැදගත්. අපි අන් අයට සලකන ආකාරය, අපේ කෝපය පාලනය කරන ආකාරය, අපේ වැරදි පිළිගන්නා ආකාරය සහ අපහසු අවස්ථාවලදී ගන්නා තීරණ තුළ අපේ අභ්‍යන්තර වර්ධනය පිළිබිඹු වෙන්න පුළුවන්. ආධ්‍යාත්මිකත්වය ගැන කතා කරන එක වගේම, එයින් ඉගෙනගන්නා දේවල් ජීවිතයේ ක්‍රියාත්මක කිරීමට උත්සාහ කිරීමත් වටිනා දෙයක්.

ඒ නිසා රාජිනිකාන්ත්ගේ බාබාජි කෙරෙහි ඇති භක්තිය ගැන කියවන විට, ඔහුගේ විශ්වාසයන් අපිත් අනිවාර්යයෙන්ම අනුගමනය කළ යුතුයි කියන අදහස ගන්න අවශ්‍ය නැහැ. ඒ වෙනුවට, කෙනෙකුගේ ජීවිතයට ආධ්‍යාත්මික විශ්වාසයක් කොතරම් වැදගත් විය හැකිද, එවැනි විශ්වාසයක් ඔහුගේ නිර්මාණ සහ ජීවන තේරීම් සමඟ සම්බන්ධ විය හැක්කේ කෙසේද කියලා සිතන්න පුළුවන්. ඒ විදිහට බලන විට, වෙනත් කෙනෙකුගේ ජීවිත කතාවක් අපේම ජීවිතය ගැන සිතීමට අවස්ථාවක් බවට පත් වෙනවා.

බාබාජිගේ ගුහාවටම යන්න අවශ්‍යද ? 

රාජිනිකාන්ත් හිමාලයට ගොස් බාබාජිගේ ගුහාව ලෙස සැලකෙන ස්ථානයට යන විට බොහෝ දෙනෙක් ඒ ගැන උනන්දුවක් දක්වනවා. ආධ්‍යාත්මික සම්ප්‍රදායකට සම්බන්ධ පූජනීය ස්ථානයකට යෑම ඇතැම් අයට ගැඹුරු පෞද්ගලික අත්දැකීමක් වෙන්න පුළුවන්. නමුත් අපි හැමෝටම හිමාලයට යන්න අවස්ථාව ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා ආධ්‍යාත්මිකත්වය සොයා යෑම සඳහා දුර ඈත කඳුකරයකටම යන්න ඕනෑ කියලා හිතන්න අවශ්‍ය නැහැ. තමන් ජීවත් වන තැනම, තමන්ගේ දෛනික ජීවිතය තුළත් සිත ගැන අවධානය යොමු කිරීමට අවස්ථාව තිබෙනවා.

දිනකට විනාඩි කිහිපයක් නිහඬව වාඩි වෙලා සාමාන්‍ය හුස්ම ගැනීම ගැන අවධානය යොමු කරන්න පුළුවන්. සිතට එන සිතුවිලි බලෙන් නවත්වන්න උත්සාහ කරනවා වෙනුවට, සිත වෙනතකට ගිය බව හඳුනාගෙන නැවත හුස්ම ගැන අවධානය යොමු කරන්න පුළුවන්. කෝපයක් ඇති වූ විට වහාම ප්‍රතිචාර දක්වනවා වෙනුවට මොහොතක් නතර වී සිතන්න පුළුවන්. බියක් හෝ නොසන්සුන්කමක් ඇති වූ විට ඒ හැඟීම් ඇතිවීමට හේතුව ගැන සන්සුන්ව සිතන්නත් පුළුවන්. මේ දේවල් ඉතා සරල බව පෙනුණත්, ඒවා නිරන්තරයෙන් පුරුදු කිරීමෙන් තමන්ගේ සිතුවිලි සහ හැඟීම් ගැන වඩාත් දැනුවත් වීමට අවස්ථාව ලැබෙන්න පුළුවන්.

භාවනාවෙන් සෑම ගැටලුවක්ම විසඳෙනවා කියලා කියන්න බැහැ. ජීවිතයේ සමහර ගැටලු සඳහා ප්‍රායෝගික විසඳුම්, අන් අයගේ සහාය හෝ වෘත්තීය උපදෙස් අවශ්‍ය වෙනවා. නමුත් අපේ සිත ගැන අවධානය යොමු කිරීම, අපේ හැසිරීම් හඳුනාගැනීම සහ තීරණ ගැනීමට පෙර මොහොතක් නතර වීම වැනි පුරුදු අපේ දෛනික ජීවිතයට වටිනාකමක් එකතු කරන්න පුළුවන්. ආධ්‍යාත්මිකත්වය කියන්නේ දුර ඈත පූජනීය ස්ථානයකට ගිය විට පමණක් අත්විඳිය හැකි දෙයක් නොවෙයි. තමන්ගේ ජීවිතය ගැන අවංකව සිතීමට පටන්ගැනීමත් ඒ ගමනේ එක් පියවරක් විය හැකියි.

රාජිනිකාන්ත්ගේ කතාවෙන් අපට ගත හැකි වැදගත්ම පාඩම 

රාජිනිකාන්ත්ගේ ජීවිතයේ මේ පැත්ත දෙස බලන විට, අපට වැදගත් අදහසක් හමුවෙනවා. ජීවිතය කියන්නේ බාහිර ලෝකයේ ජයග්‍රහණ ලබාගැනීමේ ගමනක් පමණක් නොවන බවයි ඒ අදහස. අපි හැමෝටම යම් යම් අරමුණු තිබෙනවා. හොඳ රැකියාවක් ලබාගන්න, ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කරන්න, පවුලේ අයට හොඳ ජීවිතයක් ලබා දෙන්න සහ අනාගතය සුරක්ෂිත කරගන්න අපි උත්සාහ කරනවා. ඒ අරමුණු ඉටු කරගැනීම වැදගත්. නමුත් ඒ සියල්ල අතරේ තමන්ගේ සිතට සවන් දෙන්නත්, තමන් ජීවත් වන ආකාරය ගැන සිතන්නත්, අභ්‍යන්තර සාමය වර්ධනය කරගැනීමට උත්සාහ කරන්නත් කාලය වෙන් කිරීම වැදගත්.

රාජිනිකාන්ත්ගේ කතාව අපට ආධ්‍යාත්මිකත්වය සහ වෘත්තීය ජීවිතය එකිනෙකට විරුද්ධ විය යුතු නැති බව සිහිපත් කරනවා. කෙනෙකුට තමන්ගේ රැකියාව හෝ වෘත්තීය ජීවිතය සාර්ථක කරගන්න අතරතුර තමන්ගේ ආධ්‍යාත්මික විශ්වාසයන්ටත් ඉඩක් ලබා දෙන්න පුළුවන්. ඒ දෙක අතර සමබරතාවයක් ඇති කරගැනීමට එක් එක් පුද්ගලයාට වෙනස් මාර්ග තිබෙනවා. රාජිනිකාන්ත්ගේ මාර්ගය ඔහුට ගැළපෙන එකක් විය හැකියි. අපිට අපේම ජීවිතයට ගැළපෙන මාර්ගය සොයාගැනීමට සිදු වෙනවා.

මේ කතාවෙන් තවත් දෙයක් තේරුම්ගන්න පුළුවන්. ජීවිතයේ යම් අවධියක අපිට ඉතා වැදගත් වූ දෙයක්, තවත් අවධියක වෙනස් අර්ථයක් ලබාගන්න පුළුවන්. 1978දී පොතක් දුටු රාජිනිකාන්ත්ට එය කියවීමට අවස්ථාව ලැබුණේ වසර ගණනාවකට පසුවයි. ඒ අතරතුර ඔහුගේ ජීවිතයේ විශාල වෙනස්කම් සිදු වී තිබුණා. එම පොත කියවූ පසු එහි අන්තර්ගතය ඔහුට විශේෂ වැදගත්කමක් ලබා දුන් බව ඔහුගේම විස්තරවලින් පෙනෙනවා. අපේ ජීවිතයේත් සමහර අදහස් හෝ අත්දැකීම්වල අර්ථය අපිට තේරෙන්නේ නිසි කාලය පැමිණි පසුව වෙන්න පුළුවන්.

අපිට රාජිනිකාන්ත්ගේ සියලු විශ්වාසයන් පිළිගන්න අවශ්‍ය නැහැ. බාබාජි පිළිබඳ සියලු ආධ්‍යාත්මික ප්‍රකාශ ඓතිහාසිකව තහවුරු වී තිබෙනවා කියලා සිතන්නත් අවශ්‍ය නැහැ. නමුත් මේ කතාවෙන් අපට ගත හැකි වටිනා පාඩමක් තිබෙනවා. ඒ තමයි, අපේ ජීවිතය බාහිරව සාර්ථක කරගැනීමට උත්සාහ කරන අතරතුර, අපි කවුද, අපි සොයන්නේ මොනවාද සහ අපේ ජීවිතයට සැබෑ වටිනාකමක් ලබා දෙන්නේ මොනවාද කියන ප්‍රශ්න ගැනත් සිතීමට කාලය වෙන් කිරීමයි.

අවසාන වශයෙන්…

ලෝකය ඉදිරියේ සුපිරි තරුවක් වීම එක් දෙයක්. නමුත් තමන්ගේම සිත තේරුම්ගැනීමට උත්සාහ කිරීම තවත් දෙයක්. රාජිනිකාන්ත්ගේ ජීවිතය ගැන අපි දන්නා කරුණුවලින් පෙනෙන්නේ, ඔහුගේ සිනමා ජීවිතයට අමතරව ආධ්‍යාත්මිකත්වයත් ඔහුට වැදගත් බවයි. Autobiography of a Yogi පොත සමඟ ඇති වූ සම්බන්ධය, මහාඅවතාර බාබාජි කෙරෙහි ඔහු දක්වන භක්තිය සහ වසර ගණනාවක් පුරා සිදු කළ හිමාලය සංචාර මේ ගමනේ වැදගත් කොටස්. ඔහුගේ පෞද්ගලික අත්දැකීම් සියල්ල අපට දැනගන්න බැරි වුණත්, ඔහු ප්‍රසිද්ධියේ බෙදාගෙන ඇති කතාව අපට තමන්ගේ ජීවිතය ගැන සිතීමට අවස්ථාවක් ලබා දෙනවා.

ඔබ කොතරම් කාර්යබහුල වුණත්, ජීවිතයේ කොතරම් අභියෝගවලට මුහුණ දුන්නත්, ඔබේම සිත වෙනුවෙන් මොහොතක් වෙන් කරගන්න. ඔබේ ජීවිතයේ අරමුණ ගැන සිතන්න. ඔබේ සිතුවිලි හඳුනාගන්න. ඔබට වැදගත් දේවල් මොනවාද කියලා තේරුම්ගන්න. අන් අයගේ ජීවිත සමඟ තමන්ගේ ජීවිතය සසඳමින් පමණක් නොසිට, ඔබට ඇත්තටම අවශ්‍ය ජීවිතය කුමක්ද කියලා විමසා බලන්න. ආධ්‍යාත්මිකත්වය කියන්නේ අද්භූත අත්දැකීම් සොයා යෑම පමණක් නොවෙයි. තමන්ව තේරුම්ගැනීමට, තමන්ගේ ජීවිතය ගැන අවංකව සිතීමට සහ වඩාත් දැනුවත්ව ජීවත් වීමට උත්සාහ කිරීමත් ඒ ගමනේ කොටසක් විය හැකියි.

මහාඅවතාර බාබාජි කෙරෙහි රාජිනිකාන්ත් දක්වන භක්තිය අපට ඒ ගැන සිතන්න අවස්ථාවක් ලබා දෙනවා. ලෝකය ඉදිරියේ ඔබ කවුද කියන එක වැදගත්. නමුත් ඔබ තනිව සිටින විට ඔබේ සිත තුළ සිදුවන්නේ මොනවාද කියන එකත් වැදගත්. මොකද ජීවිතයේ සමහර වැදගත්ම ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු සොයාගැනීමට, අපිට බාහිර ලෝකයේ ශබ්දයෙන් මොහොතකට ඈත් වෙලා තමන්ගේම සිතුවිලි දෙස අවධානයෙන් බලන්න සිදු වෙනවා. ඒ සඳහා හිමාලයටම යා යුතු නැහැ. සමහර විට අපේ දෛනික ජීවිතය තුළම, නිහඬව සිතන්න ගන්නා කුඩා මොහොතකින් ඒ ගමන ආරම්භ කරන්න පුළුවන්.