මරණයට පුළුවන්ද ආදරය මරන්නට

මරණයත් එක්ක අවසන් වෙන්නේ ජීවිතය විතරයි… ආදරය නෙවෙයි. 

කෙනෙකුගේ ජීවිතයේ අවසාන මොහොතක් දිහා පිටින් බලලා, ඒ මිනිසුන් අතර තිබුණු සම්බන්ධතාවයට නම් දාන්න අපිට තියෙන අයිතිය මොකක්ද?

ආදරයක් තිබුණාද…
මිත්‍රත්වයක්ද…
හෝ වෙනත් බැඳීමක්ද…

ඒ සත්‍යය දන්නේ ඔවුන් දෙදෙනා විතරයි.

ඒත් එක දෙයක් පැහැදිලියි.

අවසාන මොහොතේ ඇයව තනි නොකර, ඇය වෙනුවෙන් නැගී සිටි මිනිසෙක් එතන හිටියා.
මිනිස්සු මොන දේ කිව්වත්, මොන චෝදනා කළත්, ඇයගේ අවසන් ගමනට ගෞරවයෙන් ඇයව සූදානම් කරලා, ඇය වෙනුවෙන් අවසානය දක්වා රැඳී සිටීම සුළු දෙයක් නෙවෙයි.

අපි නොදන්න ජීවිත කතා තියෙනවා.
අපි නොදන්න වේදනා තියෙනවා.
අපිට නොපෙනෙන බැඳීම් තියෙනවා.

ඒ නිසා කෙනෙකු මියගිය පසු ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ජීවිතය ගැන තීන්දු දෙන්න කලින්, මොහොතකට මනුෂ්‍යයෙක් විදිහට හිතමු.

හැම බැඳීමකටම ලේබලයක් අවශ්‍ය නැහැ.
හැම ආදරයකටම සමාජයේ අනුමැතිය අවශ්‍ය නැහැ.
සමහර ආදර කතා ජීවිත කාලය පුරා නොකියවී තිබුණත්, අවසාන මොහොතේදී ඒවායේ ගැඹුර පෙනෙන්න පුළුවන්.

ලෝකය කොතරම් කුරිරු වුණත්, අවසානයේ මිනිස් හිත සැනසෙන්නේ ආදරය ළඟ.

ඇයගේ අවසන් මොහොතේ ඇය තනි නොවී, තමන්ට ආදරය කළ කෙනෙකුගේ උණුසුමත් රැකවරණයත් අතරින් දෙනෙත් පියාගන්න ලැබුණා නම්…

ඒක ඇයට ලැබුණු අවසන් මනුෂ්‍යත්වයේ තෑග්ගක් වෙන්න ඇති. 

අපිට කරන්න තියෙන්නේ විනිශ්චය කිරීම නොවෙයි…
නිහඬව ගෞරව කිරීමයි.

මියගිය මිනිසුන්ටවත් සැනසීමෙන් නික්ම යන්න ඉඩ දෙමු.
ජීවත් වන මිනිසුන්ටත් ඔවුන්ගේ ජීවිතය ජීවත් වීමට ඉඩ දෙමු.

මොකද අවසානයේ අපි හැමෝම සොයන්නේ එකම දෙයක් —
තීන්දුවක් නෙවෙයි… ආදරයයි. 

 (විහග අරෝෂ් ශියාන් සේනාරත්න️ .... වෙනස් විදිහට හිතන මිනිස්සු තමයි ලෝකය ලස්සන කළේ )